Ο ΚΛΩΝΟΣ
Κατηγορία: artΠόνος βουβός με κυβερνά
βαθιά μες την καρδιά μου
κι αναρωτιέμαι με λυγμούς
δεν είσαι εδώ κοντά μου.
Πώς μπόρεσες και ξέχασες
την παθιασμένη νύχτα,
στην αγκαλιά μου έλιωνες
και φώναζες βοήθεια.
Πόσο πολύ με πλήγωσες
όταν μέσα στο πάθος
Monica μ΄αποκάλεσες,
ήταν μεγάλο λάθος!
Αέρινη, αινιγματική,
καινούργια γνωριμία,
η σύγκριση όμως περιττή,
Βιβή είναι μόνο μία.
Κι όμως εγώ το ξεπερνώ
αγάπη μου μεγάλη,
η πόρτα μου είναι ανοιχτή
για να γυρίσεις πάλι.
Μια νύχτα με πανσέληνο
πάνω σε μαύρο άτι
γύρισες κλώνε μου ξανά
στο άδειο μας κρεβάτι.
Έτσι κι εγώ σε συγχωρώ
γι΄αυτήν την αμαρτία
γιατί ετούτος ο δεσμός
θα γράψει ιστορία.
Ξάπλωσε κλώνε μου εδώ
στο δίπλα μαξιλάρι
να ξεχειλίσει ο έρωτας
να γίνουμε κουβάρι.
Μην τυραννιέσαι άδικα
και βαριαναστενάζεις
γιατί κοιμούνται οι γείτονες,
μαλάκα μη φωνάζεις.
Κλώνε μου το μαντήλι σου
γιατί είν΄λερωμένο,
πλυντήριο δεν έβαλες
μην είν΄χαλασμένο;
Εκεί στη Δάφνη που θα πας
κλώνε μου να θυμάσαι
στο όνειρό σου θά ΄ρχομαι
τη νύχτα που κοιμάσαι.
Αγάπη μου το χάλι σου
Μπορώ να ξεπεράσω
για χάρη σου αγόρι μου
μαζί σου θα γεράσω!!!!
THE END !!!
Επιστροφή στην κατηγορία "art" ή διάβασε ένα τυχαίο άρθρο...