kι αμα δεν σου κανω...: Ματς! Ματς!
Κατηγορία: moda moda modaΠερνάμε στο μοδατο bookbuilding νέων παραδόσεων με τις *καθιερωμένες από πάντα* γιορτες, συνήθειες, ήθη, έθιμα των Ελλήνων. Μιλάμε για την τάση αυτή των 20αρηδων-50αρηδων να θεωρούν παράδοση γενεών και γενεών πράγματα ξενόφερτα (π.χ. προ 2ετιας, 10ετιας max), και να ζει ωσάν γόνος παλιάς γαλαζοαίματης οικογένειας, παίρνοντας εκφράσης έντονης δυσαρέσκειας αν δεν τιμηθεί (και φέτος) η αντίστοιχη, από πάπου προς πάπου, παράδοση. Π.χ. 30αρα γκόμενα που θα της πεις πως ΔΕΝ θα πάει κάπου για ρεβεγιόν, 20αρης που ΔΕΝ θα πάει Μύκονο, 40αρης που ΔΕΝ θα ανοίξει σαμπάνια στην Πρωτοχρονιά, οικογένεια που θα σχολιάσει καυστικοτατα πως ΔΕΝ φάγανε γαλοπούλα με γέμιση φέτος, νεαρό που ΔΕΝ θα βρει φρέντο σε καφετέρια κλπ κλπ...
Μαζέψαμε λοιπόν μερικά τέτοια και επιγραμματικά τα αναφέρουμε. Βοηθείστε μας με ιδέες που δεν μας κατέβηκαν, να εντοπίσουμε και να διασώσουμε αυτήν την παράδοση. Πάμε γερά:
- Γαλοπούλα (γεμιστή φυσικά, από πάντα οι γιαγιάδες μας το 21, στο Αλβανικό Επος, στην Μικρασιατική Καταστροφή, στους Ελληνοβουλγαρικούς, στην Τρούμπα, στα Προσφυγικά είχανε γαλοπούλες, και γεμίσεις από κάστανα, καρύδια, κουκουνάρια, σταφίδες)
- Ρεβεγιόν σε κέντρα, με τα σκατς, τα γουναρικά, τις τουαλέτες (WC αλλά και υφασμάτινες ξώπλατες, νταμπλ ντοτ, τραπέζι στοιχισμένο με τα δίπλα, μενού σε δίσκο αεροπλάνου fixed περιεχομένου, σκυλάδικο στην διαπασων)
- Χριστουγεννιάτικο Δέντρο στο Σύνταγμα, το ψηλότερο της Ευρώπης (συναυλίες, Αθηνα μια Μητροπολη του Κόσμου. Να σημειωθεί πως ΔΕΝ είναι δέντρο καν. Είναι σύρματινη σιδηροκατασκευή των 100 χιλ δρχ με λαμπιόνια. Και δεν είναι ψηλότερο καν από πολλά πραγματικά. Ούτε το ψηλότερο της γειτονιάς του δεν είναι καν!)
- Βεγγαλικά την Πρωτοχρονιά (σαν τους Κινέζους. Θα ακολουθήσει και το κονφετί κάποια στιγμή, σαν τους Αμερικάνους. Υπερπαραγωγή)
- Πασχαλινά Γκυ στο σπίτι (κλασσική περίπτωση. Σπίτι χωρίς Γκυ, δεν νοείται!)
- Αγίου Βαλεντίνου (η μεγαλύτερη Ελληνική γιορτή, παράδοση που κρατάει από την Επανάσταση του '21)
- Φρέντο, Εσπρεσάκι στο πόδι (καθημερινή απόλαυση του Ελληνα μισθωσυντήρητου κατά το μεσημέρι). Νταξ. Ισως αν είσαι πολύ κολλημένος και παραδοσιακός κανά Καπουτσίνο σαντιγί. Κάτι ξεχασμένοι στα βουνά πίνουν και παγωμένο φρέντο αλλά και μερικοί ξέρουν και τσαι με γεύσεις (του δάσους, βατόμουρο, μάγκο, φραγκοστάφυλο και άλλα γνωστά βοτάνια του μέσου ελληνικού κήπου).
- Bachelors Party (με στιπτηζουδες κλπ. Η γυναίκα με τις φίλες της κάνει κάτι αντίστοιχο. Καραελληνικό, το μάθανε τώρα τελευταία και το κάνουν και οι Αμερικάνοι)
- Χαβιάρια, Πούρα, Σαμπάνια για τον εορτασμό της νέάς χρονιάς.
- Το γνωστό της πάσει καθιερωμένο, υπερθέαμα, αίωνιας αξίας, αποκριάτικο πανυγήρι στο Μοσχατο. Είναι γνωστές οι προαιώνιες σχέσεις Βραζιλίας-Μοσχάτου, ακόμα και το 1940 στον 2ο Παγκόσμιο, στον Εμφύλιο, στην Δικτατορία, αλλά αν θυμηθείτε και εσείς, όταν θα είσασταν μικροί, πάντα οι Απόκριες μια λέξη σας φέρναν στο μυαλό: Μοσχάτο!
- Ξυλοπόδαροι. Σύνταγμα. Πάντα ο Ελληνας είχε συνδέσει τον ξυλοπόδαρο του τσίρκο Μεντράνο, με τις μεγαλύτερες χαρές. Χριστούγεννα, Πρωτοχρονιά, Ανάσταση, Βαλεντίνο.
- Δεξίωση Γάμου αλα Τόλμη και Γοητεία. Το πλήρες μενού περιλαμβάνει: Αμαξα, Κόκκινο Χαλί, Νυφικό Επώνυμο, Κομμώτριες, Μανικιουρίστριες, Φωταγώγηση Εκκλησίας, Χορωδία, Κτήμα Νάσιουτζικ. Γενικά πράγματα που πάντα οι Ελληνες κάναν και διατήρησαν εις το πέρας των αιώνων.
- Λίστα Δώρων Γάμου στον Κωτσόβολο. Κλασσικό έθιμο που κρατάει από την Ναυμαχία της Σαλαμίνας τουλάχιστον.
- Παραδοσιακό Σκι. Είναι γνωστό πως όλων οι γονείς και οι παπούδες που ζούσαν άλλωστε στα βουνά ξέραν άπταιστα σκι. Η γνώση αυτή μεταφέρθηκε στην επόμενη γενιά και ο πατέρας και η μητέρα κάποια στιγμή μύησαν κόρες και γιους στην αρχαία ελληνική τέχνη του Σκι. Γνωστά Σαλέ : Κελάρια, Καιμακτσαλάν, Πήλιο, Καλάβρυτα γέμισαν νειάτα. Το σπορ του σκι δεν κινδυνεύει να χαθεί μαζί με τους παλιούς ελληνες τιμητές του.
- Ιστιοπλοοία: Ως ναυτικός λαός, όλοι έχουμε κληρονομήσει ένα γιωτ από τον προσπάπο. Αλλά με τους κοινοτικούς νόμους πλέον δεν είναι αντε το καβαλήσαμε και πιάσαμε Ισπανία. Θέλει δίπλωμα πλεον. Που; Μα στα παλιά καθιερωμένα ιστιοπλοϊκά clubs της Βουλιαγμένης και της Βάρκιζας που πήγαινε για να παίξει Θανάση και Δηλωτή ο παπούς. Στα γνωστά δηλαδή λιμέρια.
- Καθαρίστρια, υπηρέτρια, δούλα, νταντά, φιλιππινέζα: Ολων οι γιαγιάδες είχαν δούλα θα μου πείτε. Και ποιων οι γιαγιάδες ήταν τελικά οι δούλες θα σας πω και εγώ. Τελος πάντων, σήμερα ένα σπίτι χωρίς τουλάχιστον μια εβδομαδιαία επίσκεψη δούλας δεν στέκεται. Η παράδοση σε όλο της το μεγαλείο.
- Αρχαίες Πολεμικές τέχνες και χορός: Σαν λαός έχουμε την σάλσα, το μάμπο, το ταγκό, το βαλς, την λαμπάντα στο αίμα μας. Αλλά η νέα γενιά για να μην αποκοπεί από τις ρίζες πηγαίνει σε παραδοσιακούς δασκάλους των αρχαίων αυτών χορών όπως η Jenne Kelly, η Μαρία Ιορδανίδου κ.α. Οι δε άντρες, όλοι απόγονοι των Λακεδαιμονίων εξασκούν τις αρχαίες τέχνες τους : Kung Fu, Ται Τσι, Καράτε, Σότοκαν Καράτε, Κικ Μπόξιγκ, Ταε Κβον Ντο αλλά και άλλες παραδοσιακότερες: Μπόντι Μπίλντιγκ, Αερόμπικ, Διαδρομος, Κωπηλατική, Πάγκος, τιραντάκια, φορμάκια, κολλητά, γκαίτες, string, τροφές
- συμπκηρώματα διατροφής, θερμιδομετρία, λιπομέτρηση. Ολες οι αρχαίες τέχνες αναβιώνουν και κάνουν την Ελλάδα ένδοξη και πάλι.
- Νησάκι καλοκαίρι. Ολοι οι Ελληνες πάντα πήγαιναν σε νησάκι καλοκαίρι. Θυμηθείτε απλά πόσες και πόσες διακοπές στο δημοτικό έχετε περάσει στην Μύκονο με τους γονείς σας (καθότι πάντα παραδοσιακά Μύκονος και γενεαλογικό σας δέντρο είχαν άρρικτους δεσμούς). Και όχι μόνο Μύκονο. Αλλά και Κουφονήσια (γιατί ηταν και εναλλακτικοί οι γονείς. Που σας πέρνανε και κάνατε όλοι μαζί γυμνισμό και ζούσατε δήθεν πρωτογονικά; Ε; Συνέχεια). Που πηγαίνατε με τα Ferry, με τα Flying, με τα Μεγάλα Κρουαζιερόπλοια (ασε τον παπού στην πισίνα και πάμε για ένα σκατς στην Γέφυρα με τον καπετάνιο; Τα ξεχάσατε αυτά; Ξεχνιούνται τέτοιες αναμνήσεις;
- Τι είχες Γιάννη; Τι είχα πάντα: Δηλαδή, Πήλιο, Παρνασσός χειμώνα. Ομοιως. Δεν θυμάστε τις νοικιασμένες βιλίτσες στο Πήλιο, όλη η οικογένεια, με τον παπού, την γιαγιά, την θεία, τους φίλους του παπού, όλοι μαζί να τρώνε σαλάμια και κοψίδια του χωριού; Μεγάλη παραδοσιακή έξοδος των Ελλήνων που διατηρήθηκε αναλοίωτη.
- Χρηματιστήριο. Ολοι μα όλοι στην οικογένεια από πάντα είχαν μερικά blue (σημαίνει μπλε στα αγγλικά, ο παπούς τα έλεγε λουλακί τότε τον παλιό καιρό) chips (πριν υπάρξουν τα Τσακίρης. Δεν υπήρχε ανάγκη για αποσαφήνηση αυτής της λέξης τότε). Ε τώρα η παράδοση συνεχίζεται. Βέβαια, προσαρμοζόμαστε. Νέα τεχνολογία, νέα αγορά, παράλληλη. Αχ, τότε ήταν όλα πιο απλά. Μετοχές Ανακτόρων, Οθωνας Dynamics, Επενδύσεων Βενιζέλου, Κολοκοτρώνης value guaranteed.
- Εθιμο που σώθηκε στο τσακ. Εδώ και δυο χρόνια έκανε revival. Ημέρα χωρίς αυτοκίνητο. Που όλοι οι Ελληνες ξαναθυμούνται το παλιό καλό ποδήλατο που είχαν από γενιά σε γενιά. Ο παπούς σας ήταν άσσος ποδηλάτης. Η γιαγιά το σήκωνε και σούζα. Ο προπάπος δε, είχε αυτό με την μια ρόδα, το ακροβατικό και με αυτό πήγαινε παρασκευή βράδυ, για ποτάκια και ξενύχτια και πατσαδάκι μετά την προγιαγιά, και τέλος ένα βρώμικο στο Λώρα. Κινδυνέψαμε να τα ξεχάσουμε αυτά, τώρα με τα αυτοκίνητα. Αλλά τελικά αντισταθήκαμε. Η Ελλάδα πάλι νίκησε. Ποδήλατο. Η γέφυρα με την παράδοση των Τρικάλων, του Μετσόβου, του Παρνασσού, της Θεσ/κης, των Σφακιών. Α ρε τι θυμηθήκαμε...
- Γιορτές Μητέρας, Πατέρα, Παιδιού, Ζώων, Γκέυ, Υπερήλικων, ημέρα κατά Καπνισμτος, υπέρ Περιβαλλοντος. Αχ, κάτι φωτογραφίες που έχω από την προγιαγιά στα Γιάννενα, στην γιορτή κατά του Καπνίσματος του 1870. Ε ρε τρελό κέφι που γινόταν τοτε. Ξερανε να διασκεδάζουνε. Και εμείς το συνεχιζουμε για να τιμήσουμε τις παραδόσεις.
- Ο Αη Βασίλης, τα Αγιοβασιλάκια στο μπαλκόνι που φεγγοβολάνε, τα στολίδια σε βεράντες από διαράκια στην Κυψέλη, το δέντρο από τους γιούφτους στις πλατείες, τα πόκεμον από κάτω. Βέβαια. Αη Βασίλης. Ρωτήστε και την γιαγιά σας. Ασφαλώς και ερχότανε ο Αη Βασίλης και τότε. Και στολίζανε και τα σπίτια τους να τον προϋπαντήσουνε. Δεν είναι πως ξαφνικά πήρε το θέμα έκταση καταναλωτική και ο Αη Βασίλης έδιωξε τους καλλικάντζαρους και τυποποιήθηκε πλέον ως χοντρός και κόκκινος και με ιπτάμενους τάρανδους Γουώλντ Ντίσνευ. Πάντα έτσι ήταν. Δέντρο αντί καραβάκι κλπ. Ποιός δεν θυμάται την κάλτσα στο τζάκι, ένα κομμάτι βασιλόπιττα για τον Αγιο Βασίλη, τον τάρανδο που φέγγει η μύτη του, το Γιο χο χο!, το ντριν ντριν μουσικό κιτ και φωτάκια μαζί για το δέντρο το συναρμολογούμενο που από πάντα είχε η Γιαγιά μας στο πατάρι, το ασημένιο δέντρο με ασορτί ασημένιες μπάλες και ασημόσκονη στις εταιρείες στη ρεσεψιόν (ΕΛΤΑ 1920, Παναφον 1832), τις μεγαλοδεξιώσεις με ομπρέλες όπως Νέα Υόρκη με Βίσυ στο Σύνταγμα και καλλιτέχνες (Επί Καποδίστρια με την γιαγιά της Βέμπω να φράζει τους δρόμους και τον Προπάπο του Πανταζή να ίπταται και να αστράφτει...)
Προσοχή: Δεν σχολιάζουμε εδώ τα καταναλωτικά αγαθά (αυτό ήταν το παλιό άρθρο). Δεν θα μιλήσουμε για τον παπού τον ναυτικό, τον ψαρά, σε μια χώρα που έχει παντού θάλασσα, τον μεγαλύτερο εμπορικό στόλο, την μεγαλύτερη ακτογραμμή, τα περισσότερα νησιά που ήξερε α) μπάνιο β) το χαβιάρι γ) τον σολωμό (κόκκινο, άσπρο, ιχθυοτροφείου, καπνιστό, σε καναπεδάκια) δ) το φιλέτο καρχαρία και τελικά τα δίδαξε και στα εγγόνια του. Μιλάμε ΜΟΝΟ για παραδόσεις που διατηρήθηκαν αναλοίωτες στα χρόνια. Οπως η συνήθεια της Μπιρίμπας, του Τζένγκα, του pictionary τα Σαββατοκύριακα, τέτοια πράγματα.
Το διευκρινίζουμε αυτό γιατί στην συζήτηση που κάναμε με φίλους περί παραδόσεων και παραδοσιακών προϊόντων της Ελληνικής γης και υπαίθρου ήταν σχεδόν αδύνατο να μην μπερδεύουμε κάθε λίγο τα δύο θέματα που είναι εντελώς ανεξάρτητα. Να το έχετε λοιπόν και εσείς στο νου σας, για να κρατήσουμε ένα επίπεδο λαογραφικό και παραδοσιακό στην συνέχεια της συζήτησης.
Επιστροφή στην κατηγορία "moda moda moda" ή διάβασε ένα τυχαίο άρθρο...