Η ζωή μου στο μουχλιασμένο σπίτι. Νο 2
Κατηγορία: EEEAbooksΗ ζωή μου στο μουχλιασμένο σπίτι
4 Δεκέμβρη 2000
Αγαπημένο μου ημερολόγιο,
Η μούχλα μπορεί να παρομοιαστεί με έναν ζηλιάρη εραστή. Αρχικά με διεκδίκησε
και τελικά με κέρδισε μόνο για τον εαυτό της. Πλησιάζουν Χριστούγεννα και
πλέον κάνοντας έναν απολογισμό της χρονιάς που έφυγε, μπορώ με βεβαιότητα να
βγάλω κάποια συμπεράσματα:
Κανένας φίλος μας δεν έχει ξανάρθει στο σπίτι μας. Πώς θα μπορούσε άλλωστε;
Το σαλόνι κυριαρχείται από μια πράσινη απόχρωση και μια υγρή βαριά μυρωδιά
κλεισούρας. Μυρωδιά παρεμφερή με αυτή της γεροντίλας στα σπίτια ηλικιωμένων ή της αρρωστίλας
σε ιδρύματα και νοσοκομεία που δεν έχουν απολυμανθεί.
.
Με την ντουλάπα φαίνεται πως η μάχη έλειξε υπέρ μας. Αιφινιδιαστικά κάποια μέρα
κάρφωσα δύο μεγάλες νταβανόπροκες στην κάσα και στο ντουλάπι και έκλεισα μέσα
την συνεχώς επεκτεινόμενη μούχλα. Για πρώτο βράδυ μετά από πολλά κοιμήθηκα πάλι
σαν πουλάκι.
Η ζωή μου στο μουχλιασμένο σπίτι
23 Δεκέμβρη 2000
Αγαπημένο μου ημερολόγιο,
Σήμερα το πρωί ανακάλυψα πως το καλοριφέρ μας δεν δουλεύει. Ο σπιτονοικοκύρης
μας έχει εγκαταστήσει ένα συνδυασμό αυτόνομης θέρμανσης, μπόϊλερ, ηλιακού
θερμοσίφωνα με το οποίο απολαμβάνουμε κάθε ώρα και στιγμή ζεστό νερό και
θέρμανση. Παρόλα αυτά σήμερα τίποτα από τα παραπάνω δεν δούλευε. Δοκιμάσαμε να
του το αναφέρουμε αλλά δυστυχώς έλειπε. Μόνο μετά από τηλεφώνημα μας, στο
κινητό του, μάθαμε πως είναι σε Χριστουγεννιάτικες διακοπές και θα λείπει όλο το
δεκαπενθήμερο. "Το είχα ξεχάσει πως μένετε και εσείς εδώ. Τόσα χρόνια πάντα στις
διακοπές που φεύγουμε, το κλείναμε. Συνήθεια. Συγνώμη". Άκου συγνώμη! Αν δεν είχαμε τις έξτρα
κουβέρτες να τυλιγόμαστε όσο κυκλοφορούμε μέσα στα υπόλοιπα δωμάτια (εκτός
κρεββατοκάμαρας) δηλαδή τι θα κάναμε; Θα ξεπαγιάζαμε μέχρι θανάτου;
Τηλεφώνησα στην μητέρα μου. Μου είπε, πως παλιά που δεν είχανε θέρμανση ζεσταίνανε
νερό στο τζάκι και πλενόντουσαν τμηματικά, λίγο λίγο. Δηλαδή αυτοί πως μεγάλωσαν
και εμείς δεν μπορούμε να αντέξουμε έτσι για 15 μέρες. Άλλωστε μπορούμε πάντα να
πηγαίνουμε σε σπίτια γειτόνων φίλων να κάνουμε και μπάνιο αν ο κόμπος φτάσει στο
χτένι.
Η ζωή μου στο μουχλιασμένο σπίτι
25 Δεκέμβρη 2000
Αγαπημένο μου ημερολόγιο,
Καλά Χριστούγεννα.
Αν ο άνθρωπος αλήθεια μαθαίνει από την Ιστορία να μην επαναλαμβάνει τα λάθη του,
τότε η παρηγοριά μου είναι πως δεν θα υποπέσω ξανά στο ίδιο σφάλμα.
ΠΟΤΕ μα ΠΟΤΕ όταν σφραγίζουν μια ντουλάπα, δεν αφήνουν μέσα τα παπούτσια τους,
όσο μουχλιασμένα και να είναι.
Η μικρή κοινωνία της πόλης, δεν θα άφηνε ασχολίαστο το θέαμα: Εγώ, με τις παντόφλες
μου, ανήμερα των Χριστουγέννων, βόλτα στα μαγαζιά για καινούργια παπούτσια.
O γιατρός βέβαια μου είπε πως θα μου φέρει σήμερα ένα ζευγάρι λαστιχένιες γαλότσες της μάνας του
για να μην χρειαστεί να περιμένω μέχρι να καλοκαιρέψει, για να βγω με τις σαγιονάρες.
Η ζωή μου στο μουχλιασμένο σπίτι
11 Ιανουαρίου 2001
Αγαπημένο μου ημερολόγιο,
Οταν υπάρχει θέληση, υπάρχει τρόπος είναι το νέο μου ρητό για αυτήν την χρονιά
Πήγα στην δουλειά σήμερα και ζήτησα άδεια άνευ αποδοχών για τουλάχιστον 6 μήνες.
Ετσι και αλλοιώς, από τις συνεχείς κρατήσεις για πρωϊνές αργοπορίες, ήταν σαν να
μην πληρωνόμουνα εδώ και καιρό.
Αν είναι να μείνουμε σε αυτό το μέρος, πρέπει να το δαμάσουμε. Η χρονιά αυτή θα μας
βρει δυναμικούς αντίπαλους της μούχλας.
Πρωταρχικός μου στόχος είναι μέχρι το τέλος του μήνα, να πάψουμε να βγαίνουμε και να
μπαίνουμε στο σπίτι από το παράθυρο της κρεβατοκάμαρας. Το σαλόνι μας θα ξανανοίξει
τις πόρτες του προς τον έξω κόσμο. Αν όχι για επισκέψεις (δεν περιμένω θαύματα) τουλάχιστον
για να μπαινοβγαίνουμε σαν άνθρωποι και να μην παίρνουν οι γείτονες την αστυνομία
τηλέφωνο όταν γυρνάμε τα βράδια από έξοδο.
Α.... και ένα καλό. Το καλοριφέρ μας ξανάρχισε την λειτουργία του. Οπως και παλιά.
Επιτέλους θα κάνω ξανά μπάνιο, γιατί όπως και να το κάνουμε τόσες μέρες άπλυτοι, αξύριστοι
και άλουστοι δεν είμαστε και στην καλύτερη ψυχολογική μας κατάσταση.
Η ζωή μου στο μουχλιασμένο σπίτι
21 Ιανουαρίου 2001
Αγαπημένο μου ημερολόγιο,
Τα αρνιά και τα κουνέλια έχουν κλείσει τα καλύτερα τα σπίτια
Δεν μας ενοχλεί τόσο η μυρωδιά από τα αρνιά που ο σπιτονοικοκύρης μας φιλοξενεί στο πίσω
μέρος του σπιτιού μας, στον κήπο που προορίζεται για πάρκινγκ. Μάλιστα είναι και συμπαθητικά.
Ούτε καν αυτή από τα κουνέλια που προχθές στέγασε (για να παίζουν τα παιδιά του) μέσα στην
κτιστή μπαρμπεκιέρα-ψησταριά του μπροστινού μας κήπου, μια που τον χειμώνα κανείς δεν την
χρησιμοποιεί. Όλα τα συνηθίζει κανείς, σιγά σιγά.
Αυτό που αληθινά μας σκοτώνει είναι το ότι τα ζώα της επαρχίας, με έναν μαγικό τρόπο,
ακατανόητο σε εμάς τους πρωτευουσιάνους, συνενοούνται μεταξύ τους (σιωπηλά). Εχουν πιάσει
φιλίες με τις πάπιες ενός γείτονα, οι οποίες έρχονται συστηματικά για επίσκεψη στους νέους
τους φίλους. Αν δεν κλείσεις τα μπατζούρια της κρεββατοκάμαρας, το υπνοδωμάτιο γεμίζει
απείθαρχες πάπιες με διάρροια. Μόλις εχθές, ο γιατρός έπιασε μια, την σκότωσε με τα χέρια του
και την ψήσαμε στην μπαρμπεκιέρα. Τα κουνέλια τα άδειασε από το κασόνι τους στο δρόμο.
Λίγο άκομψο θα μου πείτε, αλλά ο σπιτονοικοκύρης που παρακολουθούσε την σκηνή, δεν το σχολίασε.
Ίσως και να κατάλαβε το σφάλμα του. Οι υπόλοιπες πάπιες δεν φαίνεται να παραδειγματίστηκαν. Δεν
άλλαξαν ούτε στο ελάχιστο την κοινωνική τους ζωή.
Πλέον τα παιδιά του σπιτονοικοκύρη δεν μας μιλάνε και νομίζω πως συστηματικά ουρούν έξω από την
μπαλκονόπορτά μας.
Α.... περιττό να σας πω, η μάχη με το σαλόνι καλά κρατεί. Φαίνεται να έχω κάνει λάθος στους
αρχικούς μου υπολογισμούς. Θα πάρει πολύ περισσότερο από ότι φαίνεται
Η ζωή μου στο μουχλιασμένο σπίτι
22 Ιανουαρίου 2001
Αγαπημένο μου ημερολόγιο,
Πλέον έχω καταγράψει σε μια λίστα ποιές ακριβώς νομίζω είναι οι αιτίες που το σπίτι
παρουσιάζει προβλήματα. Θα πάω κάποια μέρα στον σπιτονοικοκύρη και θα του τις εξηγήσω
μια μια για να απαλλαγούμε μια και καλή από τους μπελάδες.
- Ταβάνι από φελιζόλ και γυψοσανίδα: Επειδή ο πάνω όροφος δεν έχει κατοικηθεί ακόμα, το
ταβάνι μας, δεν έχει στρωθεί οριστικά, όπως και το από πάνω πάτωμα άλλωστε. Το διαχωριστικό
μας τοίχωμα (από πάνω) με το περιβάλλον είναι μια μουλιασμένη από τις βροχές, γυψοσανίδα.
Δεν βοηθάει καθόλου στον περιορισμό της υγρασίας. Ας είναι βέβαια καλά τα αντιανεμικά άνορακ
που είχε κλέψει ο γιατρός από το στρατό. Οσο τα φοράς, όταν έξω βρέχει, μέσα στο σπίτι
διατηρούμαστε εντελώς στεγνοί.
- Ελλατωματικά ηλεκτρικά: Οι περισσότεροι διακόπτες λόγω υγρασίας μάλλον, κάνουν κάποιους
περίεργους ήχους τσαφ-τσουφ και πετάνε σπινθήρες. Μερικές φορές πέφτει και ο αυτόματος του
συγκεκριμένου δωματίου. Η γιατριά είναι μια μπαλαντέζα από άλλο δωμάτιο, που έχει ακόμα ρεύμα,
από την οποία παίρνουμε ρεύμα για το σεσουάρ. Αν στεγνώσεις για κανά δυο λεπτά τον
βρεγμένο διακόπτη, η κατάσταση επανέρχεται στο φυσιολογικό. Οι μπρίζες επίσης, δεν σηκώνουν
τις μεγάλες συσκευές. Δεν μπορούμε να σκουπίσουμε και να μαγειρεύουμε ταυτόχρονα, να ανάβουμε
πάνω από 3 φώτα και να εκτυπώνουμε, βασικά πράγματα για εμάς τέλος πάντων που ελπίζω να συμμεριστεί
και ο σπιτονοικοκύρης και να κάνει κάτι γιαυτό.
- Το μικρό μας μπανάκι: Δεν ξέρω τι ακριβώς μπορεί να γίνει, αλλά πιστεύω πως αν ζητάς 3 πράγματα
έχεις τουλάχιστον ελπίδες να σου φτιάξουν 1 ή 2 από αυτά, οπότε και θα του το πω. Είναι πάρα πολύ
μικρό. Λόγω της μούχλας και της υγρασίας, των κουνουπιών και των ζουζουνιών, παπιών και αρνιών, καθώς και της συσκότησης, αληθινά φοβάμαι να κάνω μπάνιο μόνη μου στο θαλαμάκι. Φοβάμαι επίσης να μένω
μόνη μου στα δωμάτια με τις πάπιες, όταν πλένεται ο άντρας μου. Εψησα τον γιατρό να κάνουμε λοιπόν
μαζί ντουζ. Εχουμε βρει μια στάση που χωράμε στο δωματιάκι περίπου και οι δύο. Περισσεύει μόνο το
ένα μου πόδι, και εξέχει από την πόρτα, αλλά δεν με πειράζει. Το πλένω αργότερα μόνο του.
Η ζωή μου στο μουχλιασμένο σπίτι
3 Φεβρουαρίου 2001
Αγαπημένο μου ημερολόγιο,
Ευτυχώς που δεν μίλησα ακόμα με τον σπιτονοικοκύρη. Θα έπρεπε να ξαναπάω και, με το δίκιο του,
θα με χαρακτήριζε υστερικιά. Ενώ τώρα, όταν θα του μιλήσω θα του αναφέρω και τα τελευταία μας
προβλήματα στην ίδια λίστα.
To ψυγείο που μας έχει δώσει, καθότι το σπίτι ήταν μερικώς επιπλωμένο, ξερνάει συνεχώς νερά,
σε μικρές ποσότητες που λιμνάζουν από κάτω του. Επειδή σαλόνι και κουζίνα είναι ένας ενιαίος
χώρος που χωρίζεται από ένα μεγάλο πάσο, είναι λογικό να αποφεύγουμε την συχνή διέλευση από
εκεί. Ετσι τα νερά μένουν στάσιμα για ημέρες και αναπτύσονται οργανισμοί, μούχλα και μαζεύουν
πάπιες που πλατσουράνε δίπλα στο ψυγείο μας. Να το αλλάξει ή θα το πετάξουμε. Είμαι ανένδοτη.
Τα φώτα μας. Κάποια στιγμή άρχισαν και αυτά να μην δουλεύουν. Να είναι τα χαλασμένα μας ηλεκτρικά
ή οι συχνές διακοπές ρεύματος; Πάντως καταφέραμε να κρατήσουμε αναμένο ένα φως στην εξωτερική
αυλή και ένα στην τουαλέτα. Δεν τα σβήνουμε ποτέ γιατί μπορεί να μην ξανανάψουν. Πόσο να
αντέξει όμως μια λάμπα; Τι θα κάνουμε αν καούν;
Η ζωή μου στο μουχλιασμένο σπίτι
6 Φεβρουαρίου 2001
Αγαπημένο μου ημερολόγιο,
Ο φοβερός θόρυβος που μας ξύπνησε σήμερα τα ξημερώματα, δεν ήταν από τα ηλεκτρικά μας. Ερχόταν
από έξω. Βγήκα, από την κρεββατοκάμαρα, να δω τι συμβαίνει. Ηταν και ο σπιτονοικοκύρης μας
μάλιστα εκεί, όπως και όλη η γειτονιά. Με αφορμή αυτό, του έδωσα και την λίστα προβλημάτων που
συνέταξα τις προάλλες.
Την έβαλε στην τσέπη του μάλλον αδιάφορος, καθότι παρακολουθούσε την ένωση της γειτονιάς με την
δημόσια αποχέτευση. Ενα έργο που από ότι κατάλαβα περιμένανε όλοι τους καιρό τώρα.
Θεωρητικά, αν εξαιρέσουμε την φασαρία, τα μπάζα, την σκόνη και την απίστευτη μυρωδιά, που θα πρέπει
να υποστούμε για δεκαπέντε μέρες, ένα τέτοιο έργο μόνο καλό σημαίνει για εμάς.
Παύει πλέον ο θόρυβος και η μυρωδιά του αδειάσματος του βόθρου (που εδρεύει ακριβώς κάτω από το
μπάνιο μας). Θα μένει μόνο ο θόρυβος του καυστήρα και η πετρελαιϊλα μια που το κλιμακοστάσιο του
σπιτιού είναι κολλητό στην κρεββατοκάμαρά μας, αλλά δεν μπορεί να κάνει κάτι ο Δήμος και γιαυτό. Μηνείμαστε και παράλλογοι.
Παρόλα αυτά, μαθαίνοντας ότι ο κεντρικός αγωγός αποχέτευσης περνάει και αυτός κάτω από το σπίτι μας
και πως τώρα θα συνδεθεί πάνω του, τόσο το σπίτι μας, όσο και όλη η γειτονιά προκαλεί μια μικρή
ανασφάλεια και δυσφορία. Θέλω να πω ... καθημερινά θα περνάει κάτω από μας, στο μισό μέτρο, όλο το
σκατό της πόλης, τυλιγμένο μέσα σε έναν αγωγό πάχους 2 εκατοστών πλαστικού. Ξέρω και εγώ, δεν
θα ήταν το μέρος που θα ευχόσουν να κοιμάσαι σε όλη σου την ζωή πάνω του.
Η ζωή μου στο μουχλιασμένο σπίτι
11 Φεβρουαρίου 2001
Αγαπημένο μου ημερολόγιο,
Είναι σχεδόν έξι μήνες που απαντάω τα mails του γιατρού για λογαριασμό του και του σβήνω όλα εκείνα
που διαμαρτύρονται για την πτώση ποιότητας στην ΕΕΕΑ. Ενας άνθρωπος είναι και αυτός, τι να
πρωτοπρολάβει να κάνει; Εχει ρίξει όλες του τις δυνάμεις στη συντήρηση του σπιτιού μας, και το
εκτιμώ αφάνταστα. Η αδύναμη καρδιά του δεν θα αντέξει άλλη μια μεγάλη στεναχώρια. Του λέω πως
το κάνω για να του γλιτώνω χρόνο. Τον λυπάμαι τον κακομοίρη ... εγώ δεν έχω να ξυπνήσω πρωϊ, μια
που έχω πάψει να πηγαίνω στην δουλειά. Πρέπει αυτός να δουλεύει και για τους δύο, να επισκευάζει
το σπίτι, να συντηρεί την ΕΕΕΑ και μέσα σε αυτά, κάθε βράδυ να χάνει μια με δύο ώρες να με στίβει
σαν πετσέτα (άλλοι το λένε και μασάζ) για να στραγγίξει τα υπολείματα υγρασίας που διαπερνούν το
δέρμα μου και μουλιάζουν τα κόκκαλά μου, προκαλώντας μου πόνους και μικροσκεβρώματα.
Συνεχίζεται...
Επιστροφή στην κατηγορία "EEEAbooks" ή διάβασε ένα τυχαίο άρθρο...