Κατηγορίες

(παρα)ιστορικά (3)
/baza (σλαςμπάζα) (1)
AntiMS (5)
art (9)
Brainstorming (15)
EEEA (8)
EEEAbooks (17)
efevreseis (2)
gourme (12)
HELLUG (1)
Internet (9)
Linux (1)
Mikres Aggelies (3)
moda moda moda (4)
Money (4)
movies (18)
mpakouros.net (3)
News for Nerds! (4)
O Kyrios Ntinos Apanta (3)
PalmPilot (1)
Quicklinks (1)
Radio Arvyla (4)
Skoteinos Thalamos (1)
xmas (4)
Αγγίξτε τα στελέχη (1)
Επικήδειοι (4)
Κοινωνικα (Reality Show) (68)
Μουσική (1)
Οι πιο ανώμαλες παθησεις (31)
Πάντα έτοιμοι για Διακοπές (8)
Συνωμοσίες (12)
Τι να πούμε τι; (19)

Χρήσιμα

Stoixima Live
Programma TV
Paixnidia
Ανέκδοτα
Συνταγές
Δίαιτες
Ηλεκτρονικο τσιγαρο

Αρπαχτή

Κατηγορία: movies

Snatch. Η αρπαχτή. Ο ελληνικός τίτλος της ταινίας μπορεί εύκολα να σε οδηγήσεο σε συνειρμούς. Αρπαχτή που έκαναν οι χαρακτήρες της ταινίας ή αρπαχτή του σκηνοθέτη Guy Ritchie απέναντι σε ένα κοινό που περίμενε περισσότερα.

Η συνταγή της πλοκής έχει ξαναμαγειρευτεί. Οι «Δύο Καπνισμένες Κάνες» ήταν το σημείο αναφοράς. Το ξεκίνημα για έναν ευρωπαϊκό μέτα-Ταραντινικό κινηματογραφο με ιδαίτερα ακμάζουσα μορφή την μαύρη γκανκστερική κωμωδία. Και ο Gyu Ritchie φάνταζε ως ο αυθεντικότερος νέος εκφραστής του ρεύματος αυτού. Εδώ όμως, στην «Αρπαχτή» ο σκηνοθέτης αυτός ξαναχρησιμοποιεί τα ίδια υλικά (της επιτυχίας πρέπει να ομολογήσουμε) για να φτιάξει άλλη μία ίδια - όμοια - ταινία.

Πρωταγωνιστής δεν υπάρχει. Όλοι όσοι παίζουν στην ταινία είναι και πρώτοι και δεύτεροι ρόλοι ταυτόχρονα. Υπάρχει ωστόσο πολύ σφιχτό και εμπνευσμένο σε κάποιες στιγμές μοντάζ (η προϋπηρεσία του Ritchie στο χώρο του βίντο-κλιπ είναι εμφανής), σκηνοθεσία με άποψη και αντίληψη των χαρακτήρων και του στυλ που θέλει να αποδώσει, και υπέροχη μουσική που δένει άμεσα με συγκεκριμένες σεκάνς της ταινίας.

Ο Brad Pitt είναι σε "class of its own" και δείχνει ότι είναι ένας πραγματικά καλός ηθοποιός όταν δεν αναλώνεται σε εγωπαθείς και αυτάρεσκους μανιερισμούς του τύπου Meet Joe Black. Και στο υπόλοιπο cast υπάρχουν «φάτσες που γράφουν» με χαρακτηριστικότερη όλων ίσως αυτή του Dennis Farina.

Παρόλα αυτά η γεύση που μένει είναι σαφώς πιο light από τις «Κάνες». Μπορεί γιατί είναι κάτι που το έχουμε πλέον ξαναδεί. Μπορεί γιατί όντως ο Ritchie να θέλησε με αυτήν την ταινία να απευθυνθεί σε ένα πολύ πλατύτερο κοινό από αυτό των «Κανών».

Το ζητούμενο όμως είναι αν ο σκηνοθέτης αυτός θα μπορέσει να ξεπεράσει με την επόμενη ταινία του τον εαυτό του και τα όσα έχει μέχρι τώρα κάνει, προτείνοντας μας μια φρέσκια εναλλακτική ματιά, όπως είχε κάνει με το ντεμπούτο του με τις «Κάνες», ή θα αναλωθεί στην βαρετή αναδιάταξη του ιδίου σχήματος του ευρωπαϊκού «Ταραντινισμού» και εν τέλει να καταλήξει αναλογικά ως ο ευρωπαίος Robert Rodriguez.

Υπομονή ως την επόμενη ταινία του.

*** (3/5)


Επιστροφή στην κατηγορία "movies" ή διάβασε ένα τυχαίο άρθρο...